HJC เล่ม 2 ตอนที่ 12.3

ตอนก่อนหน้านี้ Direct ตอนต่อไป
ตอนก่อนหน้านี้ Ouo.io ตอนต่อไป

ตอนที่ 12 ศาสตราวุธอัญมณีกาย – คันธนูจักรพรรดิ (3)

หลังจากเวลาผ่านไป ประตูห้องน้ำก็เปิดออกมา และทันใดนั้นโจว เว่ยชิงก็รู้สึกว่าเชือกที่พันเขาอยู่นั้นถูกคลายออก ทำให้เขานั้นเงยหน้าขึ้นมาดูก็ต้องตกตะลึง

ซางกวน ปิงเอ้อตรงหน้าเขานั้นมีผมที่เปียกมาจากการอาบน้ำ พร้อมกับคลุมเสื้อผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ที่ได้มา และเธอที่พึ่งอาบน้ำมา ทำให้เธอนั้นหน้าแดงเล็กน้อยๆพร้อมส่งกลิ่นอันยั่วยวนหลังการอาบน้ำ ซึ่งแทบจะทำให้ความคิดโจว เว่ยชิงนั้นหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

“เจ้าบ้าจ้องอยู่ได้ ไปอาบน้ำได้แล้ว” จู่ๆซางกวน ปิงเอ้อก็อายขึ้นมาพร้อมกับหันไปทางอื่น ซึ่งเหตุผลนั้นก็ง่ายๆ เพราะเธอนั้นบังเอิญไปเห็นบางส่วนของเจ้าอ้วนโจวนั้นตุงขึ้นมา เพราะเจ้าบ้านี้นั้นฝันกลางวันถึงเรื่องอย่างว่า ทำให้ร่างกายของเขานั้นมี..ปฏิกิริยาขึ้นมา

โจว เว่ยชิงนั้นใช้เวลาอาบน้ำไม่เร็วไปกว่าซางกวน ปิงเอ้อเลย ตลอดการเดินทางนั้น ซางกวน ปิงเอ้อมักจะทำความสะอาดร่างกายของเธอบริเวณลำธารหรือแม่น้ำในขณะที่เขาเตรียมอาหาร ทำให้เขานั้นไม่เคยได้อาบตัวเลย และในที่สุดวันนี้ เขาก็ได้อาบน้ำ โจว เว่ยชิงจึงใช้เวลาอาบน้ำอย่างช้าๆ

เมื่อโจว เว่ยชิงนั้นออกมาจากห้องอาบน้ำ เขาเห็นผ้าห่มจากเตียงนั้นวางอยู่บนพื้น ซึ่งแน่นอนว่า นี้คือที่นอนของเขาสำหรับคืนนี้

ซางกวน ปิงเอ้อนั้นเห็นเขาเดินออกมาจากห้องน้ำ แม้ว่าโจว เว่ยชิงนั้นจะไม่ได้หล่อมาก แต่ท่าทางที่ดูเป็นคนดีของเขานั้นก็เป็นที่สะดุดตา และด้วยรูปร่างที่ใหญ่โตที่ได้มาจากการกลืนมุกดำเข้าไป ทำให้ความสูงของเขานั้นสูงถึง 1.75 เมตร ซึ่งหลายคนคงจะไม่สามารถบอกว่าชายคนนี้นั้นอายุเพียงแค่ 14 ปีได้เลย และด้วยดวงตาที่ฉับไวและเต็มไปด้วยไหวพริบนั้น ซึ่งเมื่อเปลี่ยนเสื้อของเขาเป็นผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ ก็ทำให้เขานั้นเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกันเลย

“ไปกันเถอะ” ซางกวน ปิงเอ้อนั้นไม่ต้องการที่จะให้โจว เว่ยชิงนั้นสังเกตุเห็นความสับสนของเธอ จึงเดินออกไปข้างนอกทันที ทั้งสองคนที่สวมเสื้อคลุมผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่คู่ที่สมบูรณ์แบบ แต่อย่างน้อยก็ไม่ขัดแย้งกันเหมือนตอนที่เขามาในเมือง

เมื่อพวกเขากำลังจะออกมาโรงแรม เจ้าของโรงเตี๊ยมแทบอ้างปากค้างเมื่อเห็นเสื้อคลุมผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ เขานั้นไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ถึงสองคนมาพักในโรงเตี๊ยมเล็กๆแห่งนี้

โจว เว่ยชิงนั้นรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเมื่อพวกเขานั้นเดินในถนนของเมืองภูเขาเสียดฟ้า คนที่สัญจรไปมาบนถนนก็จะเปิดทางให้แก่พวกเขาทั้งสอง พร้อมมองด้วยสายตาที่เคารพ การปฏิบัติต่อผู้ใช้อัญมณีสวรรค์นั้น แม้แต่เมื่อที่มีอำนาจอย่างจักรวรรดิเฟ่ยหลี่ พวกเขาก็ถึงว่าเป็นบุคคลที่มีฐานะสูงส่ง

“ผู้บัญชาการกองพัน พวกเราเดินช้าลงหน่อยได้ไหม?” โจว เว่ยชิงเพิ่งจะอาบน้ำมาด้วยความรื่นเริง ทำให้เขานั้นสบายตัวอย่างมาก แต่ทันใดนั้น ซางกวน ปิงเอ้อก็ออกจากห้องพร้อมกับเดินไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน โจว เว่ยชิงก็พบว่าซางกวน ปิงเอ้อนั้นกำลังจะไปทางตำหนักผนึกเวทย์อีกครั้ง แต่คราวนี้เธอกับเดินไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ตรงข้ามตำหนักแทน บ้านเล็กๆนั้นดูเหมือนเป็นบ้านของคนทั่วไปที่ดูเรียบง่าย ซึ่งไม่อาจเทียบได้เลยกับตำหนักผนึกเวทย์ แต่เมื่อพวกเขานั้นเดินเข้าไปใกล้ๆก็พบว่าพื้นที่บริเวณนี้นั้นค่อนข้างที่จะเงียบและไม่มีคนเดินพลุกพล่าน ซึ่งสนามหญ้าหน้าบ้านนั้นถูกแบ่งเป็นทางเล็กๆประมาณสองเมตร

ซางกวน ปิงเอ้อนั้นเหมือนจะคุ้นเคยกับเส้นทางก่อนจะเดินตรงเข้าไป ซึ่งระหว่างทางนั้นเธอก็บอกกับโจว เว่ยชิงว่า “ถ้าเราไม่ได้สวมเสื้อคลุมผู้ใช้อัญมณีสวรรค์แล้วเดินเข้ามา พวกเราจะถูกผู้ใช้อัญมณีที่ปกป้องที่นี้ออกมาหยุดไว้ ผู้สร้างศาสตราวุธนั้นจะพักอยู่แต่ละหลัง ซึ่งพวกเขานั้นล้วนเป็นบุคคลสำคัญหลังจากนี้ต่อไป เจ้าต้องระวังคำพูดไว้ให้ดี ข้านั้นไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้ บ้านแต่ละหลังนั้นถือเป็นสิทธิ์ขาดของผู้สร้างศาสตราวุธแต่ละคน นอกจากนี้แล้วบางคนนั้นยังเป็นถึงผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ซึ่งมีอัญมณีคุณสมบัติมิติ

“อืม” โจว เว่ยชิงพยักหน้าเพราะคราวนี้เขารู้ดีว่าการพูดที่ไม่สุขภาพอาจนำปัญหาใหญ่มาให้เข้าได้

จากนั้นซางกวน ปิงเอ้อก็พาเขานั้นเดินเข้าไปในบ้านเล็กๆหลังหนึ่ง ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าประตูและเคาะประตู “ผู้อาวุโสฮูหยาง ท่านอยู่หรือไม่?”

จากนั้นประตูก็เปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับชายไว้กลางคนเดินออกมา ซึ่งชายคนนี้สูงประมาณสองเมตร แต่เขานั้นไม่ได้มีรูปร่างที่ดีมากซึ่งดูแล้ว อายุนั้นจะอยู่ที่ราวๆ 40 ปีพร้อมกับเสื้อคลุมสีเทา ชายคนนี้ดูท่าทางเป็นคนที่ธรรมดานอกเสียจากใบหน้าที่เย็นชานั้น

สิ่งแรกที่โจว เว่ยชิงสังเกตุคือมือของเขานั้นมีขนาดใหญ่มาก แต่นิ้วของเขานั้นกลับดูสะอาดราวกับหยก ซึ่งเหมือนกับว่าเขานั้นดูแลนิ้วของเขาเป็นอย่างดี

เมื่อซางกวน ปิงเอ้อเห็นชายวัยกลางคนนี้ เธอก็โค้งคำนับด้วยความเคารพก่อนจะพูดขึ้นว่า “สวัสดี ผู้อาวุโสเฟ่ย ผู้อาวุโสฮูหยางอยู่หรือไม่? “

เมื่อชายคนนั้นเห็นเธอก็รู้สึกประหลาดใจ “โอ้ว่าไง สาวน้อย! เจ้านี้เลื่อนระดับได้เร็วจริงๆ? ฮูหยางนั้นอยู่ข้างใน แต่เจ้าก็รู้ว่าตาแก่นั้นขี้เหนียวขนาดไหน เจ้าเตรียมเงินมามากพอใช่ไหม? “

เมื่อได้ยินสิ่งที่ชายวัยกลางคนพูด โจว เว่ยชิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนจะแซวเธอว่า “ผู้บัญชาการกองไม่ใช่ว่า ผู้อาวุโสฮูหยางเป็นอาจารย์ของท่านอย่างงั้นเหรอ?”

ซางกวน ปิงเอ้หันหัวของเธอและจ้องมองไปที่ขาด้วยความโกรธ “หุบปาก! รีบทำความเคารพผู้อาวุโสเฟ่ยเร็วเข้า”

โจว เว่ยชิงจึงรีบทำความเคารพชายวัยกลางนั้น “สวัสดี ผู้อาวุโส ข้าชื่อเจ้าอ้วนโจว”

ชายวัยกลางจึงพยักหน้าก่อนพูดขึ้นว่า “เข้ามาสิ” เมื่อกล่าวเสร็จเขาก็เดินเข้าไปข้างใน

โจว เว่ยชิงและซางกวน ปิงเอ้อจึงเดินตามเข้าไป ภายในนั้นดูแตกต่างไปจากข้างนอกโดยสิ้นเชิง เพราะมีทางเล็กๆนั้นปูด้วยกรวดหินเป็นทางไปยังบ้านหลัก ซึ่งมีสวนดอกไม้และพืชพันธุ์เต็มไปหมด แม้ว่าจะไม่มีต้นไม้ขนาดใหญ่ แต่ก็เป็นทิวทัศน์ที่งดงามพร้อมกับอากาศที่สดชื่นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์

ในขณะที่เดินไปตามทาง และเข้าไปยังห้องทางขวาที่อยู่ตรงกลางนั้น ชายวัยกลางคนก็พูดขึ้นมาว่า “ตาแก่ฮูหยาง มีแขกมาหน้าเจ้า”

ภายในห้องนั้นถูกจัดแต่งอย่างหรูหรา ส่วนด้านด้านในสุดของห้องพักนั้นก็มีภาพวาดซึ่งตรงหน้านั้นมีโต๊ะสีเหลี่ยมพร้อมกับเก้าอี้ตั้งอยู่

ก่อนที่โจว เว่ยขิงนั้นจะเข้าไปในห้อง เขาก็สังเกตุเห็นลูกชิ้นเดินออกมาจกห้องข้างๆ เมื่อเขาตั้งใจมองก็เห็นเป็นชายแก่

ชายแก่คนนี้อายุราวๆ 60 -70 ปีซึ่งหนวดและผมของเขานั้นสีขาวโพลนจนหมด แต่ก็ยังเปล่งประกายสุขภาพดี ใบหน้าของเขานั้นไม่มีรอยเหี่ยวย่นเลย แต่ตาของเขานั้นเหมือนจะถูกปิดลงด้วยความอ้วนนั้น แต่ดวงตานั้นก็ยังแสดงถึงจิตวิญญาณของนักสู้ เขานั้นสวมชุดที่เรียบง่ายสีเทา และแขนเสื้อของเขาก็คลุมมือทั้งสองข้าง ซึ่งลักษณะของรูปร่างของเขานั้นเหมือนกับลูกแตงโมขนาดใหญ่


ตอนก่อนหน้านี้ Ouo.io ตอนต่อไป
ตอนก่อนหน้านี้ Direct ตอนต่อไป