HJC เล่ม 2 ตอนที่ 12.2

ตอนก่อนหน้านี้ Direct ตอนต่อไป
ตอนก่อนหน้านี้ Ouo.io ตอนต่อไป

ตอนที่ 12 ศาสตราวุธอัญมณีกาย – คันธนูจักรพรรดิ (2)

โจว เว่ยชิงกล่าวด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อยว่า “ขะ…ข้าผิดไปแล้ว แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ มันเป็นสัญชาตญาณของข้า มันเป็นสัญชาตญาณ”

ซางกวน ปิงเอ้อจึงตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชากลับไปว่า “จำไว้ด้วยว่า หลังจากที่ลงทะเบียนกับตำหนักผนึกเวทย์และได้ทำพันธะสัญญากับตำหนัก จากนั้นเจ้าถึงจะสามารถผนึกเวทย์จากตำหนักได้ สำหรับผู้ใช้อัญมณีธาตุทั่วไปนั้นจะมาสมัครและทำพันธะสัญญา แต่พวกเขาจะไม่ได้เสื้อคลุมนี้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ ซึ่งเมื่อทำการผนึกเวทย์ใดๆ ผู้ใช้อัญมณีสวรรค์จะได้รับส่วนลด 10 เปอร์เซนต์ และเมื่อมีจำนวนอัญมณีที่เพิ่มขึ้นก็จะเพิ่มขึ้นอีก 10 เปอร์เซนต์ ดังนั้น ถ้าเจ้ามีโอกาสมาที่ตำหนักผนึกเวทย์แล้วล่ะก็ เจ้าจำไว้ด้วยว่าให้ทำการเลื่อนขึ้นก่อนที่จะอะไรอย่างอื่น”

โจว เว่ยชิงพูดด้วยความตกใจว่า “ถ้าอย่างงั้นผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ก็ไม่ต้องจ่ายตังเลยอย่างงั้นเหรอ?”

ซางกวน ปิงเอ้อส่ายหัวของเธอ “ข้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ได้ยินมาว่าผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ตั้งแต่ 6 อัญมณีขึ้นไปมักจะไม่ได้มาที่ตำหนักผนึกเวทย์อีกแล้ว สำหรับผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ระดับพวกเรานั้นก็ไม่รู้เหตุผลจริงๆของเรื่องนี้ “

“ท่านผู้บัญชาการ ท่านช่วยบอกข้าหน่อยได้ไหมว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการผนึกเวทย์” ตอนนี้ในหัวของโจว เว่ยชิงนั้นอยากจะลองผนึกเวทย์ดูสักครั้ง เพราะมันจะทำให้เขานั้นสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ต้องรู้จำนวนเงินที่ต้องใช้ก่อน ถึงแม้ว่าพ่อของเขานั้นจะเป็นคนที่ไม่ได้มีเงินมาก แต่พ่ออุปถัมภ์ของเขาก็เป็นถึงจักรพรรดิ ของจักรวรรดิธนูสวรรค์ และตอนนี้เขาก็เป็นผู้ใช้อัญมณีสวรรค์แล้ว ซึ่งถ้าจะขอเงินมาสำหรับผนึกเวทย์นั้นคงจะไม่ยากเกินไป

ซางกวน ปิงเอ้อจึงตอบไปว่า “หนึ่งครั้งสำหรับการผนึกเวทย์นั้น ใช้เงินถึง 500 เหรียญทอง”

โจว เว่ยขิงกระพริบตา “500 เหรียญทอง ราคานั้นไม่ได้แพงมากเลยน่ะท่าน!”

ซางกวน ปิงเอ้อจึงจ้องไปที่เขาอย่างเย็นชา “แต่อัตราความสำเร็จในการผนึกนั้นน้อยกว่า 1 เปอร์เซ็น ซึ่งถ้าเจ้าโชคไม่ดี เจ้าก็อาจจะไม่สามารถผนึกเวทย์ได้เลยหลังจากการพยายามหนึ่งร้อยครั้ง และสิ่งที่แย่ที่สุดก็คือการเสียเวลา เพราะผู้ใช้อัญมณีนั้นต้องมาผนึกเวทย์ลงทุกๆวัน ซึ่งราคาที่ข้าพูดไปนั้นก็เป็นเพียงแค่สัตว์สวรรค์ธรรมดา ซึ่งสำหรับสัตว์สวรรค์ระดับกลางและระดับสูงนั้นก็มีราคาแพงมหาศาล แต่อย่างไรก็ตาม อัตราความสำเร็จก็จะมากขึ้นและเวทย์ของพวกมันก็จะดีกว่า

โจว เว่ยชิงนั้นถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย เพราะเขานั้นรู้ว่ารายได้จากภาษีของเมืองธนูสวรรค์นั้นมีเพียงแค่ 5 แสนเหรียญทอง ซึ่งไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมซางกวน ปิงเอ้อถึงบอกว่าจักรวรรดินั้นไม่สามารถที่จะสนับสนุนผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ได้

“สัตว์สวรรค์ นั้นก็มีการแบ่งแยกระดับคล้ายกับของพวกเรา ฉะนั้น ตอนนี้เจ้าลืมเรื่องที่จะผนึกเวทย์ไปก่อน ไปหาผู้สร้างศาสตราวุธที่เจ้าพูดไปถึงก่อนหน้านี้ก่อนเถอะ” นี้เป็นครั้งแรกที่โจว เว่ยชิงนั้นเห็นถึงความสำคัญของเงิน เพราะหนทางการฝึนตนของผู้ใช้อัญมณีสวรรคืนั้นยากยิ่งกว่าที่เขาคิด

ซางกวน ปิงเอ้อพยักหน้าตอบ “ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้วว่าทำไมข้าถึงต้องประหยัดเงินมากขนาดนี้ ซึ่งแน่นอนว่า จักรวรรดิธนูสวรรค์นั้นไม่สามารถที่จะสนันสนุนผู้ใช้อัญมณีสวรรค์ทั้งหมดได้ เพราะจักรวรรดิของเรานั้นเป็นจักรวรรดิที่เล็กมาก เมื่อเทียบกับจักรวรรดิเฟ่ยหลี่หรือจักรวรรดิไบดา เมื่อไม่มีตำหนักผนึกเวทย์ ดังนั้นการที่จะสร้างทีมผู้ใช้อัญมณีสวรรค์จึงเป็นไปไม่ได้”

“ก่อนอื่น เราไปหาที่พักกันก่อน หลังจากที่ล้างเนื้อล้างตัวแล้ว พวกเราค่อยไปหาผู้สร้างศาสตราวุธเก่งๆกัน” ซางกวน ปิงเอ้อนั้นพูดไปเช่นนี้หลังจากคิดมาซักพักแล้ว

“นี้ข้าหูฝาดไปงั้นเหรอ? หรือว่าข้ากำลังฝันไป? “ โจว เว่ยชิงนั้นรู้สึกประหลาดใจมากที่เธอนั้นพูดเช่นนี้ออกมา

ใบหน้าของซางกวน ปิงเอ้ก็แดงระเรื่อขึ้นมา “นี้เจ้าอยากตายนักใช่ไหม? เจ้าอยากจะนอนโรงเตี๊ยมหรือนอนข้างนอกเมือง?”

“แน่นอนว่าข้าเลือกโรงเตี๊ยมอยู่แล้ว”

หลังจากนั้น ทั้งสองก็ยินอยู่ในโรงเตี๊ยมเล็กๆแห่งหนึ่ง แม้ว่าโรงเตี๊ยมนี้นั้นจะเล็กและเป็นเพียงระดับหนึ่งดาว แต่มันก็สะอาด โจว เว่ยชิงนั้นที่รักสะอาดก็ยังหาข้อติไม่ได้

“เถ้าแก่ หาห้องให้เราห้องหนึ่ง” ซางกวน ปิงเอ้อบอกกับเถ้าแก่อายุ 50 ปีที่อยู่หลังเคาน์เตอร์

เมื่อเถ้าแก่นั้นเป็นพวกเขาทั้งสองก็ส่งรอยยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหยิบกุญแจที่ถูกเย็บปักถักรอยอย่างดีส่งให้ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ห้องที่หนึ่ง ส่วนราคาก็หนึ่งเหรียญเงินต่อสองวัน เฮ้อ หนุ่มสาวสมัยนี้ไม่ค่อยจะยับยั้งชั่งใจกันเลย”

หลังจากที่รับกุญแจมา ซางกวน ปิงเอ้อนั้นก็หันกลับไปโดยที่ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่โจว เว่ยชิงนั้นกลับแสดงท่าทางกับเถ้าแก่ “เถ้าแก่นี้ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย! ข้านั้นออกจะก่ำยำแข็งแรงเช่นนี้ จะต้องมายับยั้งอะไรกัน “

“เจ้า อ้วน โจว !!”

“อยู่นี้คร๊าบ!” โจว เว่ยชิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งตามเธอไป

เมื่อตามซางกวน ปิงเอ้อทั้ง เขาก็ถามด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย “ท่านผู้บัญชาการ พวกเราเข้ามาในเมือง แต่ท่านก็ยังเลือกห้องเดียวเช่นนี้ ท่านคงจะไม่ให้ข้านั้นออกไปนอนข้างถนนเพื่อประหยัดเงินใช่ไหม?”

ซางกวน ปิงเอ้อจ้องไปที่เขาก่อนจะพูดว่า “ห้องนี้ข้ากับเจ้าจะอยู่ด้วยกัน”

โจว เว่ยชิงถึงกับตะลึง ก่อนที่จะอ้างปากค้าง ก่อนจะบ่นขึ้นมาว่า “ขะ .. ข้า …. ข้ามีความสุขเหลือเกิน แต่ท่านผู้บัญชากาาร ท่านไม่คิดว่ามันจะเร็วไปหน่อยเหรอ? “

“เจ้าอ้วนโจว ข้าทนเจ้ามานานแล้ว!!” ซางกวน ปิงเอ้อตะโกนขึ้นมา ทำให้โจว เว่ยชิงนั้นเงียบทันที เขานั้นรู็ดีว่าก่อนที่สิงโตจะขย้ำเหยื่อนั้น มันจะคำรามออกมาเช่นนี้

ห้องพักนั้นไม่ใหญ่มาก แต่อย่างน้อยมันก็สะอาด โดยเฉพาะห้องน้ำ นอกจากนี้แล้วมันยังมีสิ่งอำนวนความสะดวกครบครัน

แน่นอนว่ามีเตียงเดียวในห้องนี้ และซางกวนปิง เอ้อก็วางสัมภาระของเธอก่อนจะนั่งบนเตียง ในตอนนี้สีหน้าของเธอนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า และโจว เว่ยชิงก็มองเธอด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

“เจ้าอ้วนโจว มานี่สิ” ซางกวน ปิงเอ้อนั้นกวักมือเรียกโจว เว่ยชิงมายืนข้างๆ

“โอ๋” หลังจากที่เธอนั้นโกรธก่อนหน้านี้ ตอนนี้โจว เว่ยชิงจึงเดินเข้าไปหาด้วยใบหน้าที่จริงใจอย่างสุดซึ้ง

ก่อนที่เขาจะหยุด ซางกวน ปิงเอ้อก็พุ่งเขาหาเขาอย่างรวดเร็วซึ่งโจว เว่ยชิงนั้นรู้ได้ทันทีว่าเธอนั้นใช้ทั้งอัญมณีกายและอัญมณีธาตุ เพียงชั่วพริบตา มือทั้งสองข้างและแขนของเขาก็ถูกกดลงกับเตียง

“ท่านผู้บัญชาการ ไม่ต้องรุนแรงขนาดนั้นก็ได้ ข้าไม่ต่อต้านท่านหรอก” โจว เว่ยชิงนั้นรู้สึกถึงความใคร่ทันทีที่มือของเธอที่เนียนนุ่มสัมผัสเขา แต่ทันใดนั้นความรู้สึกนั้นก็หายลงทัน

เพราะเธอนั้หยิบเชือกออกมาจากไหนไม่รู้ แล้วมัดมือและเท้าโจว เว่ยชิงก่อนจะผูกมันเขากับเตียง

“ผู้บัญชาการ นี้ท่านชอบแบบนี้อย่างงั้นเหรอ? นี้ท่านคงไม่ใช้แส้หนังกับเทียนด้วยใช่ไหม? ข้านั้นกลัวความเจ็บปวด! “ แม้แต่เวลานี้ โจว เว่ยชิงก็ยังไม่สามารถที่จะควบคุมปากของเขาได้

ซางกวน ปิงเอ้อจึงเตะเขาอย่างรวดเร็ว “ถ้าเจ้ายังพูดบ้าๆอะไรอีก ข้าจะถุงของเจ้าเท้ายัดปาก”

“ข้าจะหุบปากเดี๋ยวนี้!” ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าโจว เว่ยชิงว่าถุงเท้าของเขานั้นสกปรกแค่ไหน เพราะถ้าเขานั้นโยนมันไปที่กับแพง มันอาจจะติดหนึบอยู่บนนั้น แล้วถ้ามันยัดลงไปในปากล่ะก็……

หลังจากนั้นโจว เว่ยชิงก็รู้ทันทีว่าทำไมซางกวน ปิงเอ้ถึงมัดเขาอย่างนั้น หลังจากที่เขาได้ยินเสียงน้ำไหล เพราะท่านผู้บัญชาการนั้นกำลังอาบน้ำนั้นเอง ซึ่งแน่นอนว่าการมัดเขานั้นก็เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าบ้านี้สามารถแอบดูเธออาบน้ำ ซึ่งแน่นอนว่าการกระทำของซางกวน ปิงเอ้อนั้นถูกต้องแล้ว ซึ่งแม้ว่าโจว เว่ยชิงนั้นจะถูกมัดอยู่เช่นนั้น แต่ตอนนี้ความคิดของเขาก็ล่องลอยไปในความฝันพร้อมกับภาพของซางกวน ปิงเอ้อ เพราะยังไง เขาก็เคยเห็นเธอนั้นเปลือยกายมาก่อนแล้ว….


ตอนก่อนหน้านี้ Ouo.io ตอนต่อไป
ตอนก่อนหน้านี้ Direct ตอนต่อไป
Advertisements