HJC เล่ม 2 ตอนที่ 11.1

ตอนก่อนหน้านี้ Direct ตอนต่อไป
ตอนก่อนหน้านี้ Ouo.io ตอนต่อไป

ตอนที่ 11 จักรวรรดิเฟ่ยหลี่ เมืองภูเสียดฟ้า(1)

ดวงตาที่สวยงามของซางกวน ปิงเอ้อนั้นเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เพราะจากประสบการณ์ของเธอนั้นบอกว่าเจ้าบ้านี้กำลังแสดงอยู่ นั้นหมายความว่าเขากำลังซ่อนอะไรบางอย่างอยู่ “เจ้ากินคนเดียวไปเลย และถ้าเจ้าท้องแตกตายขึ้นมา มันก็สมควรแล้ว”

แต่น่าแปลกที่โจว เว่ยชิงนั้นไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเธอดังเช่นปกติ แต่เขากลับหาจุดเหมาะๆ ก่อนจะถอนหญ้าบนพื้นเคลียร์พื้นที่ก่อนจะวางใบไม้และหน่อไม้ลง จากนั้นเขาก็กลับเข้าไปในป่า และกลับมาพร้อมกับไม้ที่แห้งหรือเถาวัลย์เล็กๆ

ซางกวน ปิงเอ้อนั้นสังเกตุเห็นว่ามือของโจว เว่ยชิงนั้นเคลื่อนไหวอย่างช่ำชอง ก่อนที่เขาจะใช้ไม้ที่แห้งนั้นทำที่ค้ำลงบนพื้น ส่วนใบไม้หนาขนาดใหญ่ในมือนั้นก็กระพือขึ้นลงไปมา จากนั้นใบไม้นั้นก็กลายเป็นหม้อเล็กๆ ในขณะที่เธอนั้นไม่เห็นการเคลื่อนไหวนั้นเลย จากนั้นโจว เว่ยชิงก็นำเถาวัลย์นั้นมาพันรอบๆก่อนที่จะแขวนไว้กับไม้ค้ำยันที่สร้างไว้

ตั้งแต่เริ่มทำจนจบ โจว เว่ยชิงนั้นใช้เวลาเพียงไม่นานซึ่งแสดงให้เห็นว่านี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำเช่นนี้ หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆหักหน่อไม้ซึ่งก็มีน้ำไหลออกมาจากตรงกลาง ลงในหม้อใบไม้ ซึ่งน่าแปลกใจที่ไม่มีน้ำเล็ดลอดออกมาซักหยดเดียว

จากนั้นโจว เว่ยขิงก็นำไม้แห้งส่วนที่เหลือนั้นมากองรวมกันใต้หม้อ ก่อนจะคุ้ยหาของในกระเป๋าของเขาก่อนจะหยิบหินไฟ ก่อนจะจุดประกายไฟลงบนกองไม้ เพื่อให้ความร้อนกับหม้อใบไม้

ซางกวน ปิงเอ้อขยับเข้าไปใกล้โจว เว่ยชิงเพื่อดูสิ่งที่เขาทำและถามด้วยความสงสัยว่า “ใบไม้นั้นจะไม่ไหม้เหรอ?”

นี้เป็นโอกาสที่หาได้ยากสำหรับโจว เว่ยชิงที่เธอนั้นไม่ทำเสียงเย็นชาใส่เขาซึ่งมันทำให้โจว เว่ยชิงนั้นรู้สึกดีใจ “แน่นอนว่ามันไม่ไหม้เพราะมีน้ำอยู่ภายใน” แต่เขาก็ไม่หยุดมือในการเตรียมอาหารในขณะที่พูด โดยหยิบมีดจากกระเป๋าของเขาออกมาและหยิบหม่อไม้ที่หักก่อนหน้านี้มาตัดเปลือกออก ก่อนจะใส่ลงในหม้อ จากนั้นไม่นานหม่อไม้ที่เตรียมมาก็หมดก่อนที่น้ำในหม้อก็เริ่มจะเดือดขึ้นมา

ซางกวน ปิงเอ้อนั้นเผลอนั่งลงข้างๆโจว เว่ยชิงเพื่อดูการเตรียมอาหาร ซึ่งเป็นสายตาที่ดูอ่อนโยนอย่างมาก สำหรับผู้ชายที่ทำอาหารเป็นนั้นจะทำให้ผู้หญิงนั้นรู้สึกอบอุ่นได้อย่างง่ายได้ นอกจากนี้แล้วซางกวน ปิงเอ้อนั้นไม่ชอบอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์ ซึ่งซุปหน่อไม้นี้ก็เป็นคำตอบที่ดีสำหรับเธอ

โจว เว่ยชิงนั้นตบมือของเขาก่อนจะเก็บมีดลงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หน่อไม้นี้เป็นหน่อไม้ที่ขึ้นเฉพาะในป่าดาราแห่งนี้ ซึ่งมีน้อยคนมากที่จะรู้ว่ามันจะโตเฉพาะใต้ต้นดาราที่มีอายุมาก และมันจะดูดน้ำค้างในยามเช้าเพื่อเก็บในต้นที่กลวงตรงกลาง ซึ่งมันมีรสหวานและอร่อยมาก” โดยเฉพาะเมื่อใช้น้ำจากช่องเก็บน้ำของตัวมันเอง ซึ่งให้รสชาติที่ดั้งเดิมของมันที่สุด ซึ่งหลังจากต้มเสร็จก็แค่ใส่เกลือตามความชอบแค่นั้นเอง”

ความรู้เหล่านี้ได้มาจากช่วงชีวิตของเขาที่ถูกปล่อยให้อาศัยอยู่ในป่าตามคำสั่งของพ่อเพื่อเรียนรู้วิธีการเอาตัวรอดซึ่งไม่เพียงแค่เฉพาะป่าเท่านั้น แต่รวมถึงทะเลทราย และภูเขาก็ล้วนเคยมาแล้วทั้งสิ้น ตั้งแต่ที่เขานั้นถูกตราหน้าว่าเป็นเศษสวะ ทำให้ชีวิตของเขาต้องอยู่ด้วยความยากลำบาก แต่การหาอาหารในป่าดารานั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดายสำหรับเขา

ซุปหน่อไม้น้ำค้างนี้ก็ค่อยๆส่งกลิ่นอ่อนๆเพื่อเรียกความอยากอาหารของคนที่ดมกลิ่นมา

โจว เว่ยชิงนั้นก็แอบเห็นซางกวน ปิงเอ้อเด็กหญิงอายุ 15 ปีที่แอบกลืนน้ำลายโดยที่ไม่ให้เขารู้ ในตอนแรก เขาต้องการที่จะแกล้งเธอซะหน่อยแต่ดูเหมือนว่าอยู่ดีๆในใจของเขานั้นก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ก่อนจะหยิบช้อนที่เขาแกะสลักจากเปลือกหม่อไม้ให้กับซางกวน ปิงเอ้อและรอยเกลือให้เล็กน้อยลงในซุปหน่อไม้น้ำค้างนี้

หน่อไม้นั้นเป็นหน่อไม้ที่เพิ่งเก็บมาสดๆร้อนๆ และถูกปรุงด้วยน้ำค้างจากตัวมัน โจว เว่ยชิงก็ให้สัญญาณกับซางกวน ปิงเอ้อให้เริ่มทานได้จากนั้นเขาก็เริ่มตักหน่อไม้ขึ้นมาก่อนจะเป่าให้มันเย็นลงก่อนเล็กน้อย จากนั้นก็กินเข้าไป ซึ่งตอนนี้เขานั้นหิวกระกายอย่างมาก

ซางกวน ปิงเอ้อนั้นยกช้อนขึ้นมากำลังจะกิน แต่ทันใดนั้นเธอก็หยุดมือลงก่อนจะกัดริมฝีปากของเธอและมองไปยังโจว เว่ยชิง เพราะก่อนหน้านี้เธอนั้นปฏิเสธที่จะให้อาหารของเธอแก่เขา แต่ตอนนี้นี้เธอกำลังจะกินอาหารที่เขาเตรียมไว้ ซึ่งมันทำให้เธอนั้นรู้สึกสับสนอย่างมาก

“ท่านผู้บัญชาการ ช่วยแบ่งอาหารที่คุณเตรียมให้ผมหน่อย ดูเหมือนว่าซุปนี้จะไม่เพียงพอจะบรรเทาความหิวของข้าได้! คุณยอมรับข้อตกลงนี้ไหม? “ โจว เว่ยชิงมองไปที่เธอก่อนจะทำตัวน่าสงสารออกมา

ซางกวน ปิงเอ้อนั้นจ้องไปที่เขาสักพักก่อนที่จะนำอาหารแห้งของเธอออกมาให้โจว เว่ยชิง และแอบคิดในใจว่าเจ้าบ้านี้อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิด

 ด้วยกลิ่นหอมหวานอ่อนโดยที่ไม่จำเป็นต้องใส่เครื่องปรุงรสใดๆ แต่ด้วยความสดใหม่ของมันก็ทำให้หน่อไม้นี้มีรสชาติที่ยอดเยี่ยมแล้ว แต่ด้วยน้ำค้างที่สะสมข้างในนั้นยิ่งทำให้มันอร่อยขึ้นไปอีก

ในที่สุดซางกวน ปิงเอ้อก้ได้ลิ้มรสซุปหน่อไม้น้ำค้างคนแรกแล้ว เธอตกหลุมรักมันในทันทีด้วยกลิ่นที่หอมหวานที่ปลายลิ้น ไหลลงเข้าสู่ท้องของเธอและไออุ่นที่ค่อยๆแผ่กระจายไปทั่วร่างของเธอ ความหวานที่หลงเหลืออยู่ในปากและติดจมูกนั้นช่างให้รสชาติที่อร่อยกว่าอาหารแห้งที่เธอเตรียมมา

เธอนั้นรู้สึกเสียดายที่ไม่ให้โจว เว่ยชิงนั้นฆ่ากระต่ายตัวนั้น ไม่เช่นนั้นแล้วเขาคงจะได้ทำอาหารที่แสนวิเศษเช่นนี้อีกแน่

โจว เว่ยชิงนั้นไม่หยอกล้อซางกวนปิงเอ้อเลย แต่นั่งกินอาหารแห้งกับซุปหน่อไม้น้ำค้างอย่างขะมักเขม้น

ท่าทางของซานกวนปิงเอ้อที่กำลังทานซุปอยู่นั้นช่างสวยงามเหลือเกิน โดยเฉพาะตอนที่เธอนั้นกำลังค่อยลิ้มรสซุปหน่อไม้ ซึ่งมันทำให้หัวใจของโจว เว่ยชิงนั้นเต้นแรงขึ้น ในสายตาของเขา ใบหน้าของซางกวน ปิงเอ้อช่างเป็นอาหารตาที่มีรสชาติที่อร่อยกว่าซุปหน่อไม้น้ำค้างนี้เสียอีก

ในขณะที่ซางกวน ปิงเอ้อกำลังตกหลุมรักกับซุปหน่อไม้ที่โจว เว่ยชิงทำ ตัวโจว เว่ยชิงเองก็ตกหลุมรักกับใบหน้าที่พึงพอใจของเธอ เขากำหมัดแน่นและตัดสินใจว่า ไม่ว่าจะอะไรเขาจะต้องของเธอมาเป็นภรรยาของเขาให้ได้

ในขณะที่เขากำลังวาดฝันที่จะแต่งงานกับซางกวน ปิงเอ้อซึ่งสามารถกอดและหอมเธอเพื่อที่จะหลับในทุกๆวัน รอยยิ้มบนหน้าของโจว เว่ยชิงก็เปลี่ยนไปเป็นความใคร่แทน โชคดีที่สายน้อยของเรานั้นยังตกหลุมรักอยู่กับซุปหน่อไม้ที่แสนอร่อยและไม่ได้ทันสังเกตุถึงท่าทางเจ้าอ้วนโจวของเรา


ตอนก่อนหน้านี้ Ouo.io ตอนต่อไป
ตอนก่อนหน้านี้ Direct ตอนต่อไป