HJC เล่ม 1 ตอนที่ 1.4

ตอนก่อนหน้านี้ || ตอนต่อไป


บทที่ 001 – แม่นาง ผมเกรงว่านี้จะเป็นการเข้าใจผิด! (4)

“ฝ่าบาท อย่า!!” นิย่าตะโกนออกมาด้วยความกลัวและพยายามที่จะหยุดไดฟุย่าแต่อย่างไรก็ตาม ไดฟุย่านั้นโกรธจนขาดสติ  ไดฟุ่ย่าใช้มือขวาผลักนิย่าออกไป  และใช้นิ้วมือซ้ายชี้ไปที่โจวเว่ยชิง

แม้ว่านิย่าจะเป็นผู้ใช้พลังสวรรค์ระดับพื้นฐานขั้นที่  9  สูงกว่าองค์หญิงไดฟุย่าอยู่ 2 ขั้น แต่เธอก็ไม่ใช้พลังของอัญมณีกาย  เพราะเกรงว่าอาจจะเป็นอันตรายแก่องค์หญิง  แต่นิย่าก็ยังคงพยายามหยุดมือข้างขวาขององค์หญิงไดฟุย่า  แต่ในชั่วขณะนั้นเองไดฟุย่าปล่อยพลังออกไปโจมตีโจวเว่ยชิง

ทับทิมที่ข้อมือซ้ายของไดฟุย่า  ปล่อยลูกไฟขนาดหัวคนยิงออกมาอย่างรวดเร็วกระแทกเข้าที่ด้านหลังของโจวเว่ยชิงและระเบิดเสียงดังสนั่น  โจวเว่ยชิงร้องออกมาอย่างโอดควรญ  แรงระเบิดทำให้เขากระเด็นออกไป 5 เมตรก่อนที่จะกลิ้งลงบนพื้นดิน  ด้านหลังของโจวเว่ยชิงเต็มไปด้วยรอยแผลไฟไม้  และกลิ่นไหม้เกรียมของผิวหนังมนุษย์

“จะ … เจ้า … ” โจวเว่ยชิงใช้แรงที่เหลือทั้งหมดเงยหน้าขึ้นมอง  และมองไปที่องค์หญิงไดฟุย่า  ที่อยู่ในอาการตกใจ  ตัวเขาไม่เคยคิดว่าไดฟุย่าจะลงมือทำร้ายเขาสาหัสขนาดนี้

สีหน้าของไดฟุย่า ซีดลงจากอาหารตกใจหลังจากโจมตีไปเพราะความโกรธ  นางถึงได้สติ ตระหนักถึงสิ่งที่นางได้ทำลงไป นางรู้ว่าลูกไฟจากอัญมณีพลังทับทิมของนางนั้นมีพลังโจมตีที่รุนแรงแค่ไหน ถึงแม้ว่าโจวเว่ยชิง จะเป็นบุตชายของผู้บัญชาการทหารสูงสุด แต่ตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้วสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้น

นิย่าในฐานะที่เป็นราชองครักษ์ส่วนพระองค์ขององค์หญิงไดฟุย่า กลับตกใจกลับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หากองค์หญิงสังหารบุตรชายผู้บัญชาการทหารสูงสุด โจวเว่ยชิงซึ่งได้รับตำแหน่งขุนนางตั้งแต่กำเนิด อาจจะทำให้ทั้งอาณาจักรเกิดความวุ่นวาย นอกจากนี้เธอและองค์หญิงไดฟุย่าไม่มีความรู้ในเรื่องการปฐมพยาบาล เมื่อทั้งสองรู้เช่นนั้นก็รู้สึกสิ้นหวังและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ทันใดนั้นเอง  ท้องฟ้าก็มืดลงอย่างทันใด  และฟ้าผ่าประกายตามด้วยเสียงฟ้าร้องดังสนั่น ในช่วงเวลาที่ท้องฟ้ามืดสนิท  และแม่นางทั้งสองนั้น ในหัวใจของพวกเธอเหมือนหยุดเต้นเพราะความเยือกเย็นที่สัมผัสได้

“ข้า … ข้า … ไม่ได้ตั้งใจ … ” องค์หญิงไดฟุย่าบ่นพึมพำกับตัวเองราวกับคนเสียสติ

เมื่อนิย่าตื่นขึ้นมาจากพวัง เธอดึงมือขององค์หญิงไดฟุย่าวิ่งหนีออกไป  และตรัสกับองค์หญิงว่า “ฝ่าพระบาทสภาพอากาศดูท่าจะไม่ดีแล้วรีบกลับไปพระราชวัง  และหาผู้ใช้อัญมณีชีวิตมารักษาขุนนางโจวเถอะ เพคะ” ถึงแม้ในใจของนางจะรู้ดีว่าคนธรรมดาอย่างโจวเว่ยขิง ที่ไม่ได้มีพลังงานสวรรค์ไม่อาจรอดตายจากการโจมตีแบบนี้ได้ ซึ่งสิ่งเดียวที่จะทำได้ในตอนนี้คือพาองค์หญิงหนีไปก่อนที่จะมีใครเห็น เพราะถ้ามีใครมาเห็น พวกนางคงหนีไปพ้นจากการลงโทษเป็นแน่

แม้ว่าจะมีผู้ใช้อัญมณีธาตุไฟที่อยู่ในจักรวรรดิธนูสวรรค์ไม่มากนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่ใช้แค่องค์หญิงไดฟุย่าเพียงคนเดียวตราบเท่าที่ไม่ใครเป็นพยานในเหตุการณ์นี้อย่างน้อยก็ยังมีหวัง

โจวเว่ยชิงนอนอยู่บนพื้นไม่สามารถที่จะขยับตัวได้ แต่เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของทั้งสองที่ค่อยๆ ห่างออกไป ตอนนี้โจวเว่ยชิงรู้สึกเหมือนกับแช่อยู่ในลาวาที่เพิ่งประทุออกมา เลือดของเขากำลังเดือดวิ่งพล่านไปทั่วตัว  และทุกลมหายใจราวกับพ่นไฟออกมาได้  บริเวณหลังของเขานั้นไม่มีความรู้สึกเจ็บอีกต่อไป  มีแต่ความรู้สึกที่ด้านชา  แผลไฟไหม้กำลังกัดกินตัวเขาไปทั่วทุกอนูผิวทั่วร่างกาย  ถ้าหากมีผู้ใช้อัญมณีชีวิตมารักษาโจวเว่ยชิงหลังจากโดนโจมตีครั้งนี้ทันที  เขาก็ยังคงมีหวังที่จะมีชีวิตรอดอยู่  แต่ตอนนี้อวัยวะภายในของเขาถูกไฟแผดเผาจนบอบช้ำ  พลังชีวิตของโจวเว่ยชิงกำลังค่อยๆ  ถูกรีดออกไปอย่างช้าๆ

โจว เว่ยชิงนั้นเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี เพราะเขาเป็นถึงลูกของผู้บัญชาการทหารที่ไม่สามารถฝึกตนได้  แต่เขาก็ยืดหยัดขึ้นมาโดยที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาเขารู้สึกยังไม่อยากที่จะตาย  และยังมีอีกหลายสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ  โจวเว่ย ชิงไม่เคยคาดคิดเลยว่าวันนี้จะเป็นวันตายของเขาและตายด้วยน้ำมือของคู่หมั้นของเขาเอง  ในใจของเขานั้นไม่เคยเกลียดองค์หญิงไดฟุย่า  แต่สาปส่งสวรรค์ที่ไม่สามารถจะประทานร่างกายที่สามารถฝึกพลังสวรรค์มาให้เขาได้ถ้าหากเขาเป็นผู้ใช้อัญมณีพลัง ทุกอย่างคงจะเปลี่ยนไปและไม่ต้องมาทรมานนอนรอความตายแบบนี้  ตอนนี้ทั้งความเกลียดชังและความอาฆาตพยาบาทกำลังกลืนกินโจวเว่ยชิง เขาได้สัตย์สาบานกับสวรรค์: “องค์หญิงไดฟุย่า ถ้าข้าไม่ตายในวันนี้ ซักวันข้าจะทำให้เจ้ามาคุกเข่าต่อหน้าข้า และอ้อนวอนข้าให้ ข้าแต่งงานกับเจ้าและข้าจะปฏิเสธเจ้าเหมือนที่เจ้าทำกับข้าในวันนี้ ”

หลังจากได้สัตย์สาบานแก่ฟ้าดิน  สติของโจวเว่ยชิงก็ค่อยๆเลือนลางออกไปแม้แต่ความรู้สึกของผิวที่ถูกไหม้ก็ค่อยๆจางลง  นี้คือจุดจบชีวิตของข้าสินะ – นี้คือความคิดสุดท้ายของเขา
ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นเหนือตัวเขา  ด้วยสัญชาตญาณของมนุษย์ โจวเว่ยชิงตกใจตื่นขึ้นมาและพยายามลืมตาที่เหนื่อยล้า มองเห็นเหตุการณ์ที่น่าแปลกใจต่อหน้าเขา

รอยแยกสีดำลอยอยู่บนอากาศ อยู่ห่างจากเขาประมาณ 1 เมตรเหมือนดวงตาขนาดใหญ่ โจวเว่ยชิง สำลักเลือดออกมาจากปาก  ขณะนั้นองก็มีแสงประกายออกจากจากรอยแยก  เป็นวัตถุทรงกลมขนาดกำปั้นทารก  มันมีสีดำเหมือนถ่าน แต่งแต้มไปด้วยสีเขียว ,สีน้ำเงิน และสีเงินพุ่งออกมา  เลือดของโจวเว่ยชิงที่สำลักออกมานั้นพ่นออกมาโดนวัตถุกลมนั้น  ทันใดนั้นเองวัตถุดำนั้นก็ปล่อยไอเย็น วิ่งผ่านเข้าไปในร่างของโจวเว่ยชิง

ร่างกายที่เคยรู้สึกแสบร้อนจากการแผดเผานั้นกลับกายเป็นความเย็นเยือกราวกับถูกแช่งเข็ง โจวเว่ยชิงเหมือนถูกปลุกให้ตื่น  ทุกสิ่งรอบตัวชัดเจนราวกับแก้วบริสุทธิ์

มุกดำนั้นเหมือนถูกดึงดูดด้วยบางสิ่งในตัวของโจวเว่ยชิง มันพุ่งเขาตรงไปยังในปากของเขาในคอของโจว เว่ยชิง ทำให้รู้สึกเย็นเยือกขึ้นมาในทันที ร่างกายเขาเหมือนถูกแช่งแข็ง ประสาทสัมผัสทุกอย่างหายไปในทันที และสลบไป

รอยแยกที่อยู่บนโจวเว่ยชิงค่อยๆปิดตัวลง เมฆหมอกที่มืดครึมค่อยๆ เปิดออก แสงแดดค่อยส่องแสงมายังป่าดารา และปรากฎรังสีสะท้อนบนทะเลสาบแก้ววสันต์อีกครั้ง


ตอนก่อนหน้านี้ || ตอนต่อไป

2 thoughts on “HJC เล่ม 1 ตอนที่ 1.4

  1. ชื่อแซ่คนจีนเขียนติดกันนะคะ โจวเว่ยชิง มีบางจุดเขียนเว้นวรรค

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s